Warning: A non-numeric value encountered in /home/stud2676/public_html/cobusinzijnfokus.nl/wp-content/themes/Divi 2/functions.php on line 5806

Terwijl mijn Plast Met De Gouden Handjes twee spuiten in mijn billen zette, nee geen botox, maar een verdovingsmiddel, dat er voor moest zorgen dat ik de komende uren de operatie pijnvrij kon doorstaan, stond een aantal kilometers verderop een andere plastische chirurg, met schijnbaar losse handjes,  te matten met een cameraploeg van  EO’s Netwerk. Wat was er precies aan de hand? Een cameraploeg van Netwerk was onder valse voorwendselen de kamer van De Plast Met De Losse Handjes (DPMDLH) binnengedrongen voor een interview over schoonheidsbehandelingen die door deze chirurg werden uitgevoerd.
Al snel bleek dat Netwerk hiervoor helemaal niet was gekomen, maar voor een operatie aan het gezicht van een vrouwelijke patiënt; die volgens haar helemaal niet was uitgevoerd, maar wel door de chirurg in rekening was gebracht. Toen de verslaggever van Netwerk hier over begon ontstak DPMDLH in woede en wilde hij meteen een einde aan het interview maken. Toen dat niet lukte, wist de in het nauw gedreven arts nog maar één oplossing en dat was fysiek geweld gebruiken. Trekkend, slaand en scheldend werden de verslaggever, de camera- en de geluidsman de gang opgeduwd en sloeg DPMDLH de deur van zijn spreekkamer met een harde klap dicht. Compleet verrast stonden de mensen van Netwerk in de gang toen de volgende wraakactie, van de inmiddels dolgedraaide arts, begon. Via de geluidsman hoorden de televisiekijkers een boel gekraak en daarna een gekletter van water en een ruis en toen was het stil. De mannen van Netwerk hadden meteen door wat er aan de hand was, de chirurg hield zijn microfoonzender onder de kraan en daar bleek deze niet echt tegen de kunnen. Om hun zender nog enigszins te redden probeerden de mannen van Netwerk de dichte deur met geweld te openen maar dat lukte niet. In een ultieme poging de deur te forceren zette één van de Netwerk mannen zijn voet tussen de deur, dit vond DPMDLH schijnbaar echt te ver gaan, want ineens stormde hij naar buiten en trakteerde de mannen van Netwerk op een paar raken klappen. Drie grote kerels van de EO stonden ineengedoken tegen de balie van de privékliniek, terwijl zij de ene na de andere klap te verwerken kregen. Inmiddels hadden de bewakers van de kliniek van DPMDLH de politie gebeld, die de kemphanen uit elkaar haalden en het Netwerk team meenam naar het bureau voor verhoor. 
Cobus zag dit allemaal vol verbazing aan. Enkele uren geleden lag ik nog op de operatietafel, voor de inmiddels derde operatie en gelukkig heeft mijn plastisch chirurg gouden handjes en geen losse. De operatie was goed verlopen en deed een stuk minder pijn dan de vorige. Ik zweette dus een stuk minder en ook mijn spasmes vielen erg mee, wat een teken is dat de pijnprikkels niet zo heftig waren als bij de vorige ingreep. Gelukkig was mijn goede vriend 112 ook weer bij de operatie aanwezig en ook hij zag dat het een stuk beter met mij ging dan tijdens de vorige operatie, toen moest hij mij af en toe echt afleiden om de vervelende spasmes een beetje onder controle te houden. Nu het zo goed ging was 112 ook vaker aan mijn achter- dan aan mijn voorkant te vinden, waar hij eigenlijk hoorde te zijn, zodat hij mee kon kijken met de twee chirurgen die de operatie aan het uitvoeren waren. Toen hij dat niet meer interessant vond en hij een krant zag liggen begon hij die uitgebreid te lezen.  Kortom, 112 had het reuze naar zijn zin op de OK. Willen jullie meer lezen over de avonturen van mijn vriend 112, die kunnen jullie wekelijks lezen op zaterdag, in het  PS magazine van Het Parool in zijn column 112 genaamd.

De operatie was gelukt, maar helaas was DPMDGH niet helemaal tevreden over het resultaat. Zouden haar gouden handjes haar toch een keer in de steek hebben gelaten? Het probleem was dat zij de huid van mijn stuit voor de tweede keer moest operen (in de begin jaren 90 had zij op dezelfde plek ook een huidtransplantatie verricht) en daardoor kwam zij nu wat huid tekort waardoor de huid op bepaalde punten nogal strak stond en ondanks de hechtingen alweer open wilde springen. Dus DPMDGH stuurde mij, met een bezorgde blik, weer terug naar de afdeling.
Het verblijf in het AMC was dit keer een stuk korter. Ik moest, door de bij mij ontdekte suiker, toen een week blijven. Nu mocht ik donderdag, vier dagen na de operatie, weer terug naar mijn Fokus, waar de wond verder moet herstellen.

Inmiddels ben ik alweer vier weken thuis en is DPMTDGH gematigd tevreden over het verloop van de genezing van mijn wond. Deze blijft op de zwakke punten zorgelijk en springt op die punten steeds opnieuw open. Tijdens de wekelijkse controles in het AMC, hecht DPMDGH deze wondjes steeds opnieuw en eindelijk lijken de hechtingen nu ook goed te pakken. De wondjes beginnen steeds meer naar elkaar toe te groeien en zijn nu ook echt aan het dichtgaan. Bij de laatste controle was zij alweer een stuk optimistischer dan de vorige keer, maar voorzichtigheid blijft geboden, dus ik ben bang dat ik nog wel een aantal weken moet liggen en dat is echt balen, zeker met het mooie weer.

Het liggen wordt natuurlijk een steeds grotere opgave. Het enige dat mij nog een beetje overeind houdt is dat de wond nu echt goed aan het genezen is en dat de laatste loodjes nu echt aangebroken lijken te zijn. Verder is het allemaal een beetje triest. Afgelopen vrijdagavond beleefde ik volgens mij echt het dieptepunt in mijn trieste bedleven. Terwijl al mijn vrienden zich heerlijk zaten te bezatten op de terrassen in Amstelveen en Amsterdam lag ik de kijken naar RTL4  naar de show van Gordon; ‘Singing Bee’ genaamd en lag ik in mijn eentje de ontbrekende woordjes van Willeke Alberti’s liedje ‘Ome Jan’ in te vullen, hoe diep kan een mens zinken(?), en het ergste was; ik kwam nog een heel eind ook. Gisteren heeft RTL bekend gemaakt dat zij gaan stoppen met deze meezingshow wegens tegenvallende kijkcijfers, wat moet ik nu op vrijdagavond? Nu maar hopen dat Danny de Munk mij namens de Zonnebloem een dagje komt ophalen, dat zie ik hem namelijk iedere dag doen op televisie in een spotje van deze stichting. Het lijkt mij enig om een dagje opstap te gaan met Danny, kan hij mij lekker rondduwen in Madurodam.

Gelukkig gebeurt er bij Cobus altijd wel wat, dus vervelen doe ik mij eigenlijk nooit. Tweede Pinksterdag leek een gewone dag te worden. Nadat ik had geroepen kwam de adl van Fokus snel om mij te helpen met mijn verzorging. Eén van de adl-sters ging in de badkamer een bak met water halen om mij  te wassen. Een ander nadeel van mijn gedwongen bedrust, ik mag niet douchen, dus ik poedel de laatste maanden mijzelf op bed. Plotseling hoorde ik een gil uit de badkamer, die niet veel goeds beloofde en dat klopte ook. De riolering was verstopt en de hele inhoud kwam via mijn doucheputjes en de toilet mijn huis binnenstromen. Dat dit met een verschrikkelijke stank gepaard ging lijkt mij overbodig te vermelden. De adl-ster stond inmiddels bijna tot haar enkels in de uitwerpselen. Ja, werken bij Fokus is echt leuk en afwisselend. De adl-ster, die mij eigenlijk kwam wassen ontpopte zich tot een ware loodgieter. Voordat ik het wist stond zij met een plopper mijn riolering leeg te pompen en hoorde ik overal rare geluiden uit mijn rioleringsbuizen komen, ten teken dat haar ontstoppogingen in ieder geval iets deden, maar het was niet genoeg en dus ging zij over op zwaarder geschut en kwam zij met flessen soda aanzetten. Ook dit behaalde niet het gewenste resultaat, waarna de laatste poging volgde, namelijk; simultaan ploppen. De Adl-ster Met Onverwachte Loodgieters Talenten, had een collega gevraagd om via het andere putje te proberen de boel weer opgang te krijgen en zo probeerden ze samen de riolering te ontstoppen. Dit leek te helpen; ineens kwam er allerlei papier, luiers (van de bovenburen?) en beugelelastiekjes(?) omhoog, die de verstopping wel eens zouden kunnen veroorzaken. Genoeg om de hele badkamer weer vol te laten lopen met vieze derrie, dat toch verdacht veel leek op stront. Ondertussen was de stank ondragelijk geworden en aangezien ik met mijn bed niet naar buiten kan was het bijna niet uit te houden in mijn woning.    

Gelukkig was Pa-Cobus inmiddels ook gearriveerd; hij overzag de situatie snel en zag dat het simultaan ploppen waar de Fokusdames nog steeds mee bezig waren niet echt ging werken, dus belde hij het noodnummer van de Woongroep Holland, waar ik mijn woning huur en dat bleek te helpen, want nog geen uur later stond er een monteur bij mij op de stoep.
Natuurlijk begon deze monteur meteen te klagen over de vele verstoppingen, die hem deze Tweede Pinksterdag al uren teisterde. Maar goed, eerst maar eens naar het probleem bij mij kijken en dat bleek niet simpel. Allereerst moest mijn toiletpot worden verwijderd, anders kon hij niet goed bij de verstopping, die al deze ellende veroorzaakte. Al snel hoorden wij een boel gevloek uit mijn badkamer; in zijn uitgebreide gereedschapskist bleek geen kruiskopschroevendraaier te zitten en die had hij juist nodig om mijn toilet los te kunnen schroeven van de vloer. Gelukkig heeft Cobus alles in huis, dus ook een kruiskop en kon de monteur de pot eindelijk verwijderen. Nadat hij mijn toiletpot had losgeschroefd kon hij met een trekveer de riolering in om de verstopping te lijf te gaan. Pas op zes meter diep vond hij de oplossing en die was even onverwacht als verrassend. Er bleken geen hele hopen papier en luiers in de verstopte buizen te zitten, maar allemaal wortels en takken van bomen die in mijn rioolpijp waren gegroeid en daardoor de hele boel verstopten. Zo goed en zo kwaad als het ging werd mij  riolering bos en takken vrij gemaakt. Hierna ging de monteur een bon schrijven voor de gemeente, die komt binnenkort bij mij langs en gaat via camera’s kijken hoe erg de schade aan mijn riolering is. Mocht het ernstig zijn dan moet de hele straat open om het kwaad met wortel en al te verwijderen.

De monteur genoot ondertussen van een glaasje cola voordat hij naar zijn volgende klus ging. Het bleek een Iraniër te zijn in Amsterdam Noord, die al uren poep stond te scheppen omdat het met emmers tegelijk zijn huis instroomde. Eigenlijk had de Iraniër voorrang moeten hebben, maar bij deze monteur ging een Nederlandse achternaam altijd voor. Ja, het zal wel te ver gaan, maar mijn monteur, die wat Wilders trekjes bleek te hebben, had het wel een beetje gehad met die buitenlanders en dus mocht ik mijn handjes dichtknijpen met een echte Hollandse achternaam. Natuurlijk gaf ik de man helemaal gelijk, voordat je het weet wordt hij, bij een beetje tegenspraak agressief, en duwt hij die trekveer bij mij naar binnen en daar bedank ik toch echt voor.

Wordt vervolgd…