Warning: A non-numeric value encountered in /home/stud2676/public_html/cobusinzijnfokus.nl/wp-content/themes/Divi 2/functions.php on line 5806

2010 is voorbij en 2011 is aangebroken, een nieuw jaar, dus een nieuw begin. Ook voor Cobus. Ik weet dat ik mijn trouwe lezers ernstig in de steek heb gelaten en dat spijt mij zeer. Een half jaar geen Cobus in zijn Fokus. Ik ga het in 2011 helemaal goedmaken.

In mijn laatste Cobus was ik verbijsterd achtergebleven, na een bezoekje van Mister Roho, die mij even ging vertellen hoe het leven van iemand met een dwarslaesie eruit ziet. Na zijn vertrek werd uiteindelijk besloten om een speciaal, handgemaakt rugkussen uit de Verenigde Staten te laten komen en mij te laten zitten op het paradepaardje van de firma Roho; het Quatro. Een antidecubiteskussen, met vier verschillende compartimenten, die onafhankelijk van elkaar kunnen worden opgepompt, waardoor je een ideale drukverdeling krijgt. Levertijd; minimaal drie maanden. Op zich lang, als je van dit kussen afhankelijk bent, om in een rolstoel te zitten. Maar gelukkig kwam het zit-adviesteam van het revalidatiecentrum Reade (nieuwe naam, in mijn vorige Cobussen nog RCA), met een tijdelijke oplossing. Zij hebben provisorisch een rugleuning voor mij in elkaar geknutseld. Hierdoor komt de wond op mijn stuit vrij met zitten. Verder moest ik ook nog bij mijn linkerheup aan een doorligwond worden geopereerd waarna ik toch twee maanden bedrust moest houden, dus was de levertijd van drie maanden, wel te overzien.

De operatie, opnieuw uitgevoerd door mijn Plast Met De Gouden Handjes, in het AMC, was heel voorspoedig verlopen en dat bevorderde de genezing. De artsen vonden na zes weken dat de gesloten wond zo sterk was dat ik, voorzichtig, weer mocht gaan zitten. Het opvoeren van de zituren was voor mijzelf en mijn omgeving heel spannend. Ook nu was het weer de vraag hoe lang de geopereerde huid de druk en de schuifkracht kon hebben, zonder dat die rood zou worden of stuk zou gaan. Vooral mijn revalidatiearts bleef maar benadrukken, dat zituren langer dan vier uur er waarschijnlijk echt niet meer inzaten. Ik zou mijn levensstijl drastisch moeten aanpassen, wilde ik niet iedere drie maanden bij mijn PMDGH op de operatietafel terecht komen. Zijn grote angst was mijn stedentrip naar het buitenland, die ik jaarlijks met een groep vrienden maak. Dat kon echt niet meer. Persoonlijk vond hij Utrecht al ver genoeg, dus dat was echt de grens. Verder reizen zat er echt niet meer in voor Cobus. Het was natuurlijk goedbedoelde bezorgdheid van hem, maar dit wil je natuurlijk niet horen. Zeker niet als je pas 44 bent en nog een heel zitschema moet opbouwen, waarvan de afloop nog zo ongewis is. Gelukkig komt Ma-Cobus meteen in opstand en met haar credo: “Dat zullen wij nog wel eens zien”, ging ik vol goede moed aan mijn zoveelste zitavontuur beginnen.

Het ongelooflijke en het onverwachte gebeurden. Mijn zitschema werd langer en langer, in het begin nog angstvallig begeleid door Ma-Cobus, met haar bekende kookwekker, die op de minuut na, mijn zittijden in te gaten hield, tot ook zij overtuigd was. Eindelijk was ik bevrijd van de zitgestapo en mijn bed en kon ik uiteindelijk weer hele dagen zitten.

Meteen kreeg ik mijn medisch team op mijn nek. Hele dagen zitten zonder problemen en zelfs tot laat in de nacht aan de zwier, terwijl ik uit medisch oogpunt maximaal zituren van vier uur, zou kunnen maken, dat ging er natuurlijk niet zo maar in bij de artsen en de mensen van het zit-team. Dus werd Cobus ontboden op de zitpoli van Reade, om dat te komen bewijzen.
Ondertussen was het kunstwerk van Roho uit de Verenigde Staten, met enige vertraging (bijna een jaar!) ook binnen. Waar het er precies fout was gegaan aan de andere kant van de oceaan, was compleet onduidelijk, alleen viel het op dat Mister-Roho, angstvallig stil was in die maanden. Aangezien de verandering aan mijn rugleuning en zitting nogal behoorlijk was, nam de monteur van Beenhakker mijn rolstoel mee naar de werkplaats waar hij een hele dag nodig had om de zitting en de rugleuning te vervangen.
Vol verwachting zag ik aan het einde van de middag mijn stoel terugkeren. Natuurlijk moest de stoel eerst goed worden gekeurd door Ma-Cobus. Die was er snel klaar mee. Van de zitting klopte niets. Het Rohokussen lag op een plank, zonder schuimrubberrand, waardoor het kussen zo weg kon schuiven. Verder klopte de verhoudingen ten opzichte van de uitsparing in mijn rug niet meer, door de nieuwe situatie, waardoor ik echt niet durfde te gaan zitten op mijn nieuwe Quatro. Er zat dus niets anders op dan de monteur van Beenhakker weer terug te laten komen en hem de zitting (gelukkig was de rug wel goed) weer in de oude staat terug te laten brengen. De monteur zag zelf ook in, dat dit op deze manier niet kon en dus zette hij mijn oude zitting diezelfde avond weer terug.

Donderdagmorgen zat het hele zit-team van Reade met smart op mij te wachten. Niet alleen om met eigen ogen mijn wonderbaarlijke genezing te aanschouwen, maar vooral om met een zitmeting te kijken of het wonder ook in met hun computer onderbouwd kon worden. Meten is immers weten(!) in de wetenschap.
Terwijl de computermat onder mijn Rohokussen werd geschoven en ik op de bank lag, keken vier paar ogen bijna verbijsterd en vol ongeloof naar mijn billen.. Zelfs van de littekens was bijna niets meer te zien. Nu moest alleen de computer hen nog overtuigen. Gelukkig gaf de meting precies aan wat ik al wist. Nergens was de druk te hoog en als ik mijn stoel naar achteren kantelde was de drukverdeling bijna helemaal goed. Kortom nu het medisch bewezen was dat ik echt zonder problemen op dit kussen kon zitten, kon het feest beginnen. Onverwacht, zat drie jaar liggen er ineens op en gaat Cobus weer leven!

Wordt vervolgd…