Warning: A non-numeric value encountered in /home/stud2676/public_html/cobusinzijnfokus.nl/wp-content/themes/Divi 2/functions.php on line 5806

Nu Cobus weer een flinke tegenslag heeft met de decubiteswond op mijn stuit en rechterbil, word ik ineens opgeschrikt door een artikel uit de Krant van Wakker Nederland: De Telegraaf. In het artikel, met als kop “Gevecht tegen Dwarslaesie”, blijkt dat ik en vele duizenden andere mensen met een dwarslaesie, het geheel verkeerd heb aangepakt tijdens de revalidatietijd. Sterker nog, wij hadden nooit aan de revalidatieperiode moeten beginnen, tenminste, als wij het echtpaar Peter de Graaf en Helene Neijmeijer uit Hoogeveen mogen geloven.

Wat was er precies gebeurd? Twee en een half jaar geleden viel Helene uit een huifkar en brak bij dit ongeval haar nek en was hierdoor vanaf haar nek verlamd. Prognose; een complete dwarslaesie en de rest van haar leven een liggend verblijf in een verpleeghuis. “Hebben ze in het hoge noorden nog nooit van een elektrische rolstoel gehoord?”, vraag je dan toch af. Nee, blijkbaar niet, aangezien Helene, volgens het paginagrote artikel en de artsen, als een lappenpop, en nog minder dan een plant, de rest van haar leven naar het systeem plafond van het verpleegtehuis moet gaan liggen kijken.

“Wat is hier fout gegaan?” vraagt Cobus zich af, als ik dit artikel lees. Door goede revalidatie kunnen mensen met een hoge dwarslaesie makkelijk in een rolstoel zitten en in het revalidatiecentrum wordt geleerd met je handicap om te gaan en met aanpassingen kan je, dankzij de huidige techniek een redelijk zelfstandig leven lijden. Verder hoeven mensen met een hoge dwarslaesie, dankzij Fokus, niet meer naar een verpleeghuis. Maar niet in Hoogeveen, daar word je naar een verpleegtehuis gestuurd, waar je als dwarslaesiepatiënt de rest van je leven als een lappenpop naar een systeemplafond mag gaan liggen kijken!

Aangezien Peter deze levenslange veroordeling niet pikte, ging Helene niet naar het revalidatiecentrum, maar zo vanuit het ziekenhuis naar huis en daar begon onder het motto: “Wij geloven in de immense geestelijke kracht van de mens”, de therapie van Peter op Helene. Iedere dag masseerde hij haar vingertoppen en met succes; na een paar dagen kon Helene haar vingers al een beetje bewegen en na een paar maanden kon zij al fietsen, via een intensief stimuleringsprogramma doormiddel van een elektrisch fietsapparaat, die haar benen automatisch ronddraaiden. Een waar wonder natuurlijk. Een paar maanden geleden kon Helene alleen nog maar op bed liggen en als zij haar hoofd na voren zou buigen zou zij onmiddellijk doodgaan en nu zat zij alweer op een fiets. Het succes smaakte naar meer en dus ging Peter over tot het grovere werk. Eigen therapieën, een chiropractor, een Chinese kruidenarts, een acupuncturist, reiki en klanktherapie, alles werd op Helene losgelaten en met succes, twee jaar na haar ongeluk kan Helene zestig stappen doen en dat allemaal dankzij reiki en klanktherapie.

Klanktherapie? Cobus heeft het even opgegoogeld.
Bij klanktherapie wordt gebruik gemaakt van Tibetaanse klankschalen, gongs, klank- en energiebalken. De klanken en trillingen brengen het energieveld van de mens in beweging op lichamelijk, geestelijk en energetisch niveau. Het doel hierbij is de vrijgekomen energie te gebruiken om blokkades te verwerken en om de mens dichter bij zichzelf te brengen.

Ongelooflijk, heb ik toch bijna dertig jaar een dwarslaesie en heeft nog nooit iemand mij gewezen op klanktherapie. Heb ik hierdoor mijn genezing misgelopen. Hadden de Tibetaanse klankschalen en gongs de blokkades in mijn zenuwbanen in mijn nek kunnen opheffen? Zetten Peter en Helene hier toch even de hele medische wetenschap te kijk, die al meer dan veertig jaar bezig zijn om de ingewikkelde problematiek rond de genezing van een dwarslaesie op te lossen,  terwijl een Chinese kruidendokter samen met klanktherapie en reiki en dankzij de geweldige massages van Peter, een dwarslaesiepatiënt in Hoogeveen kan genezen. Het wonder van Hoogeveen. Wordt Hoogeveen het nieuwe Lourdes van Europa? Duizenden mensen met een dwarslaesie gaan niet meer naar het revalidatiecentrum, maar naar Peter en Helene, die zo blijkt verder in dit artikel, inmiddels samen cursussen geven in hun praktijk voor natuurlijke behandelwijze. Want als er iemand is die weet hoe je moet opgaan met je handicap is het natuurlijk wel ervaringsdeskundige Helene, aldus de Telegraaf. “Want zoiets als dit komt op je pad en het is aan jezelf hoe je daar mee omgaat”, weet Helene inmiddels. Natuurlijk gaat het met vallen en opstaan, maar met de nodige humor houdt Helene zichzelf op de been, “want als je niet meer om jezelf kunt lachen houdt het op!”

Nou inderdaad, ik kom niet meer bij van het lachen. Welke idioot heeft dit stukje geschreven? Het blijkt Marjolein Schipper te zijn, die blijkbaar op een stille zaterdagmiddag door de redactie van De Telegraaf op pad is gestuurd, om onder het mom van human interest een compleet ongeloofwaardig verhaal te schrijven, dat er bij De Telegraaflezers altijd weer in gaat als zoete koek. Hoe is het toch mogelijk dat journalisten als Marjolein Schipper dit soort verhalen gewoon klakkeloos opschrijven, zonder nog eens navraag te doen bij neurologen of revalidatieartsen. Deze hadden Marjolein Schipper vast en zeker kunnen vertellen dat Helene geen complete dwarslaesie door haar val heeft opgelopen, maar een partiële dwarslaesie heeft overgehouden aan haar val uit de huifkar. Bij een partiële dwarslaesie is het heel normaal, dat enkele weken en zelfs maanden later, er weer bepaalde functies terugkomen. Maar ach weet De Telegraaf veel. Een partiële dwarslaesie, die normaal geneest is geen sensatie en daar zitten De Telegraaflezers op zaterdagmorgen echt niet op te wachten.

Wordt gevolgd…