Warning: A non-numeric value encountered in /home/stud2676/public_html/cobusinzijnfokus.nl/wp-content/themes/Divi 2/functions.php on line 5806

Het is een lange tijd stil geweest rond Cobus in zijn Fokus. Er is de afgelopen periode weer genoeg gebeurd in het leven van Cobus, maar aangezien ik nog steeds liggend door het leven ga, met als enig uitzicht het witte plafond in mijn woonkamer en een koe, die buiten op mijn schutting hangt en mij de hele dag staat aan te staren, worden de hoogte- en misschien, ook wel de dieptepunten in mijn leven steeds schaarser. Toen het er naar uitzag dat ik deze zomer voor de derde achtereenvolgende keer liggend moest doorbrengen, was de maat vol en was de eerste Cobus in zijn Fokus stop in negen jaar, een feit. Even was er geen inspiratie meer om alle ellende op papier te zetten en te delen met mijn lezers. Dus even geen Cobussen meer deze zomer. Maar Cobus is weer terug. Helaas worden de verhalen dus niet geschreven vanuit mijn rolstoel, maar nog steeds uit mijn, inmiddels, gehate bed.

De Plast Met De Gouden Handjes was het er mee eens, nadat zij onverwacht een gat met decubites graad vier aantrof op mijn rechterbil; een derde zomer in bed moest hoe dan ook voorkomen worden. De PMDGH stemde uiteindelijk in met een voorzichtig zitschema, dat mij door de zomer moest helpen. Er werd afgesproken dat er goede uitsparingen werden gemaakt rond de wond bij mijn rechterbil in het zitkussen van mijn rolstoel en dat ik niet langer ging zitten dan drie a vier uur per dag, zolang de wond niet achteruit ging, mocht ik dit schema aanhouden. Mocht er ook maar iets van druk te zien zijn, veroorzaakt door te lang zitten, gingen alle zitseinen op rood en was zitten ten strengste verboden. Verder besloten wij (De PMDGH en ik), de wond na de zomer operatief te sluiten.

Het is opmerkelijk wat je nog allemaal in vier uurtjes kan doen. Het is net genoeg om een terrasje te pakken, een hapje te eten en zelfs een thuiswedstrijd van Ajax bezoeken lukte precies. Door het mooie weer kon ik extra genieten van de buitenlucht en is mijn zomer toch redelijk goed verlopen, met als afsluiter de Fokus-karaoke-barbecue (Afsluiting van de zomer, gevierd door bewoners en personeel van Fokus in de tuin en in de Unit.), waar ik schitterde met mijn geweldige stemgeluid.

Op 23 september was het zover. Voor de zoveelste keer dit jaar was ik met de ambulance op weg naar de medische fabriek in Zuid-Oost; het AMC. Dit keer om, de volgende dag, voor de derde keer in drie jaar tijd, geopereerd te worden aan mijn rechterbil. De ambulance chauffeur, die wel heel erg leek op clown Bassie van Adriaan, zorgde onbedoeld voor nog wat entertainment. Hij was namelijk de sleutels van zijn ziekenauto kwijt en waar hij ook zocht, ze waren nergens meer te vinden. Daar lag ik dan, op een brancard, midden op straat terwijl de twee mannen van 112 over mijn woonerf kropen, opzoek naar hun sleutels. De sleutels bleven onvindbaar, dit vooral tot grote ergernis van Clown Bassie, die gefrustreerd rondjes bleef draaien, rond zijn gele Chervolet, waar hij met geen mogelijkheid meer in kon. Gelukkig bleef zijn collega een stuk rustiger. Aangezien het nogal ver is om mij rollend en duwend per brancard van mijn huis naar het AMC te brengen, besloot hij een nieuwe ambulance te laten komen, die mij alsnog naar het ziekenhuis kon brengen. Juist op dat moment vond Bassie de sleutels tussen mijn tassen.

In het AMC was er niet veel veranderd. Ik kreeg mijn vaste kamer, samen met mijn moeder, met slecht uitzicht en iedere dag een laffe stoommaaltijd. Echt, de voedseldeskundige die heeft bedacht om met deze maaltijden te starten, zou zelf – voor straf – een jaar lang verplicht die smakeloze hap moeten eten.
Aan eind van de dag werd het operatieschema bekend en dat was een tegenvaller. Ik was pas om half drie ’s middags aan de beurt en dat betekende de hele dag nuchter in de zenuwen liggen wachten op de dingen die zouden komen
Om zes uur die ochtend kreeg ik twee beschuitjes en een kop thee. Om tien uur was ik gewassen en kon het grote wachten beginnen. Aangezien ik deze keer veel nerveuzer was dan de vorige keren, zou het een lange dag worden.
Het werd een lange dag. Het liep op de OK schijnbaar niet zo voorspoedig als gehoopt. Om vier uur lag ik nog steeds te wachten en dat bleek geen goed teken. Langzaam begonnen de geruchten op gang te komen, dat mijn operatie wel eens niet door zou kunnen gaan. Om half vijf leek het doek definitief gevallen. De PMDGH zou zo naar de afdeling komen om uit te leggen wat er nu die dag verder ging gebeuren. Wat volgens de verpleging maar een ding kon betekenen; de operatie ging zeker niet meer door. Helaas mocht ik nog steeds niets drinken zolang een arts het slechte nieuws niet kwam bevestigen. Dus lag ik tot half zes (de zaalarts gaf toen eindelijk het groene licht) met een droge mond en een dikke tong te wachten op drank en dat kon ik in deze situatie wel gebruiken.

De PMDGH kwam om zes uur mijn kamer op rennen met natuurlijk duizend maal excuses. De operatie voor mij was twee uur uitgelopen en hierdoor ook het OK-schema en dat ging uiteindelijk ten koste van mijn plek en dus kon ik weer naar huis. Het enige wat de PMDGH voor mij kon doen, was mij zo snel mogelijk weer inplannen. Maandag over een week kreeg ik een nieuwe kans.

Moe, boos, verdrietig en gefrustreerd lag ik een paar uur later weer in mijn vertrouwde woonkamer, met een vette hap van McDonalds en zag ik Ajax in een afschuwelijk slechte wedstrijd; 0-0 gelijkspelen tegen FC. Timissoara. Moe viel ik hierna in slaap en droomde dat een adl-assistent van Fokus die geneeskunde studeert, mijn uitgestelde operatie wel kon doen en de wond op mijn rechterbil in een keer dichtgemaakte.

Andere halve week later ging het dan toch gebeuren. Ik werd tenminste om half tien die ochtend naar beneden gebracht en toen ik door de klapdeuren werd geduwd, waar levensgroot ‘OK’ op stond geplakt, kon er, na mijn idee, weinig meer mis gaan. Het verzetten van de operatie had wel een voordeel, mijn goede vriend 1-1-2, kon nu wel bij mijn operatie zijn. Afgelopen donderdag had hij namelijk cursus en kon hij onmogelijk bij de ingreep zijn. Dat was natuurlijk flink balen. Al had de PMDGH een geweldig alternatief bedacht. Namelijk; een hele leuke arts in opleiding, die de taken van 1-1-2, die dag moest overnemen. Dit betekende dat zij de komende uren alleen maar op Cobus moest letten. Jullie begrijpen dat ik een weekend lang heb getwijfeld of ik 1-1-2 wel moest vragen om die maandag mee te gaan. Maar aangezien, wij inmiddels een goeie combi zijn op de OK, heb ik toch maar voor mijn grote vriend gekozen.

De operatie verliep voorspoedig Mijn PMDGH krijgt het plaatselijk verdoven van mijn billen steeds beter in haar vingers, zo lijkt het tenminste. Ik had vrijwel geen spasmes en ook het zweten (geven beide bij iemand met een dwarslaesie de pijngrens aan), viel dit keer heel erg mee. Het enige probleem was mijn bloeddruk. Ik kon zelf de monitoren, waar ik met allerlei snoeren mee verbonden was, in de gaten houden. Toen de bovendruk van mijn bloeddruk al een tijdje vervaarlijk in grote rode cijfers 222 knipperde, vond ik dit toch wel een beetje hoog en aangezien niemand van de anesthesie echt goed stond op te letten, meldde ik het zelf maar even. De PMDGH stopte meteen. Ook zij vond deze waarde wel aan de hoge kant. Iedereen werd er door haar duidelijk op gewezen mijn bloeddruk goed in de gaten te houden en als deze boven de tweehonderd kwam, dit even aan haar door te geven, dan kon zij even stoppen en zo nodig verdoving bijspuiten. Ondertussen was mijn bloeddruk gedaald naar 175 en keerde de rust terug op de OK. Na twee uren opereren en dankzij een mooie bilspier, die het gat opvulde en een hele boel hechtingen, was de plek op mijn rechterbil weer dicht en breekt er spannende tijd aan, die moet gaan uitwijzen, hoe de gesloten plek zich de komende tijd houdt.

De komende acht weken zit er dus niets anders op dan liggen en hopen dat de rechterbil sterk genoeg is om straks weer normaal op te kunnen zitten, aan de vele steunbetuigingen, geluks/voodoo poppetjes, gelukskikkers en aangestoken kaarsjes, zowel op internet als in de kerk, zelfs in Lourdes, zal het zeker niet liggen.

Wordt vervolgd…