Warning: A non-numeric value encountered in /home/stud2676/public_html/cobusinzijnfokus.nl/wp-content/themes/Divi 2/functions.php on line 5806

Het liggen zit erop! Acht weken van verveling en onzekerheid zijn voorbij en nu is fase twee van mijn revalidatie/herstel aangebroken; Het weer zitten in de rolstoel. Op zich geen hele moeilijke opgave, maar in mijn geval dus wel, aangezien het de vraag is, hoeveel zituren mijn billen mij, na alle ellende, nog kunnen verdragen. Zelfs de artsen kunnen hier geen duidelijk antwoord op geven. Jullie begrijpen dat Cobus een spannende tijd tegemoet gaat.
Goed, inmiddels zit ik weer overeind en dat is even wennen. Door al het liggen ben ik nogal snel duizelig en omdat ik het zitschema maar heel voorzichtig mag opvoeren, ik ben zondag begonnen met een kwartier, lig ik meer voorover in de armen van de adl-assistenten van Fokus, dan dat ik rechtop zit. Het is trouwens wel een heel gedoe; zo’n kwartiertje zitten. Ik moet helemaal worden aangekleed en daarna word ik in de tillift gehangen en in de rolstoel gezet. Op het moment dat ik de zitting raak, gaat de kookwekker aan, die angstvallig op de minuut af, wordt bediend door Ma-Cobus, en zo tikken mijn seconden van zitgenot razend vlug weg. Voor ik goed en wel aan mijn hernieuwde kijk op de wereld ben gewend geraakt, trilt en schreeuwt mijn kookwekker in de vorm van een kip, vanuit de keuken dat de tijd er al weer op zit en word ik via de omgekeerde weg, weer teruggelegd in bed. Ja, het leven van iemand met een dwarslaesie gaat niet over rozen. Cobus werd hier afgelopen maandag nog eens extra mee geconfronteerd toen ik keek naar het programma: “Het mooiste meisje van de klas”. In deze aflevering, van dit onvolprezen programma, liep het mooiste meisje, door een val van een dakterras, een hoge dwarslaesie op. Het mooiste meisje van de klas door een dwarslaesie gekluisterd aan een rolstoel! Gekker moet het toch echt niet worden. Mooiste meisjes vallen niet van een dakterras, maar worden model en slijten de rest van hun leven ergens in Zuid Frankrijk aan de Middellandse Zee.

Ondertussen werd ik de afgelopen wintermaanden geteisterd door een ongenode gast, namelijk; een muis. Uit het niets zag Ma-Cobus hem op een koude avond in januari onder mijn bank vandaan schieten, om een sprintje te trekken naar mijn boekenkast, waar hij veilig achter verdween. De muis had het reuze naar zijn zin bij Cobus en leek niet van plan om weer snel te vertrekken. Er zat dus niets anders op dan de muis met grof geweld te bestrijden. Maar dat ging zo maar niet; het Fokus dierenbevrijdingsfront was inmiddels ook op de hoogte van de aanwezigheid van mijn kleine vriend. Natuurlijk vonden de meeste adl-sters van Fokus het zielig als ik het kleine onschuldige muisje in een muizenval zou lokken, en dus besloot ik de muis nog een paar dagen de kans te geven om vrijwillig te vertrekken. Een muis in huis leek mij een betere optie, dan tien woedende adl-sters van Fokus, die mij na het vermoorden van de muis niet meer wilde helpen. Tenminste dat dacht ik. Ik wist toen nog niet tot wat voor terreur dit knaagdiertje allemaal in staat is. Het begon ’s nachts. Vanuit mijn keuken hoorde ik ineens een vreselijk geknaag en gekraak. Het leek erop dat de muis het muurtje tussen mijn keuken en de berging aan het slopen was, of nog erger; aan mijn chips voorraad was begonnen en dat hij tussen twee- en zes uur ’s nachts lekker zijn buikje rond at. Terwijl ik weerloos in mijn bed lag en geen kant op kon, brak hij mijn halve huis af. Toen ook nog eens bleek dat de muis poepte voor tien, mijn hulp van de thuiszorg bleef muizenkeutels opzuigen, was de maat vol en was het oorlog. Bij het tuincentrum haalde ik muizen- lokdoosjes, met muizengif. Deze doosjes plaatsten ik buiten het zicht van het Fokus personeel, zodat ik geen gezeur kon krijgen over de rechten van de muis. Opgelucht ging ik die nacht slapen. De verpakking op het doosje beloofde immers dat de muis de heerlijke korrels niet kon weerstaan en binnen 48 uur geveld zou zijn door het gif. Nou, mijn muis dus niet! Het enige wat ie deed, was een spoor van keutels rond de doosjes achterlaten, waar ik uit op kon maken dat hij mij doorhad. De strijd barstte nu in volle hevigheid los. De muis ging’ s nachts nog harder te keer en werd met de dag brutaler. Hij had mij schijnbaar goed geobserveerd en gezien dat ik vanuit mijn bed weinig kon uithalen. Dus zodra ik alleen was kwam hij uit zijn hol gekropen en begon hij, vanuit het midden van mijn woonkamer, met zijn irritante kraaloogjes naar mij te staren. Toen hij ook nog eens plaatsnam op mijn bank om samen met mij televisie te kijken, werd het tijd voor alarmfase één. De beste muizenvallen die er op de markt te verkrijgen zijn werden in huis gehaald. De duurste kaas werd in de houder gelegd. Mijn broer Pluisje kwam zelfs nog met een muizenval, met honderd procent vanggarantie. In deze val zat een door de firma meegeleverde kaaspoeder, die zo onweerstaanbaar lekker rook, dat de muis al zijn voorzichtigheid zou vergeten en in een keer in de val zou duiken, die hem dan zonder pardon zou vernietigen. Mijn hele huis was inmiddels bezaait met lokdoosjes en vallen. Het zou niet lang meer duren of de muis zou zijn opwachting gaan maken in de muizenhemel; kon hij daar door gaan met zijn terreur. Maar er gebeurde niets. De vallen bleven leeg, ondanks de honderd procent vanggarantie. Had ik weer!!! Van alle muizen op de wereld is er bij mij een of andere Terminator commando muis het huis binnen gevallen. Het werd al mij snel duidelijk. Ik ging deze strijd nooit winnen. Het enige waar ik nu nog op hoopte was dat hij geen leuke vrouwtjesmuis zou tegenkomen om samen met haar een muizenfamilie te gaan stichten, die ongevraagd intrekt bij Cobus in zijn Fokus.
Zover kwam het niet. Op een mooie dag in maart is hij door mijn openstaande tuindeur vertrokken. De wijde wereld in, op zoek naar nieuwe avonturen.

Wordt vervolgd…