Warning: A non-numeric value encountered in /home/stud2676/public_html/cobusinzijnfokus.nl/wp-content/themes/Divi 2/functions.php on line 5806

Cobus in zijn Fokus wordt steeds populairder. Niet alleen de website wordt druk bezocht door de Cobus fans, ook mijn boek wordt goed verkocht. Zelfs mijn eigen burgemeester Jan van Zanen is een Cobus-fan geworden en gaat mijn boek lezen op zijn vakantie. (Zie link weblog Amstelveen rechts op deze website.) Cobus heeft weinig tijd om zich hier echt druk over te maken, ten eerste lig ik nog steeds plat. Mijn Plast Met De Gouden Handjes, is nog steeds niet tevreden over de genezing van mijn wond en dus staat het licht, wat zitten betreft nog steeds op rood en dat is echt balen. Ik lig nu bijna een jaar, met een korte zitperiode in oktober, dus het gaat niet echt goed met Cobus. Ten tweede ben ik, zoals jullie bovenaan mijn website kunnen zien, toegevoegd aan de technische staf van Marco van Basten. Mijn taak is te bemiddelen tussen de grootheden Johan Cruijff en Marco van Basten, die sinds een kleine onenigheid over de jeugdopleiding van Ajax niet meer met elkaar hebben gesproken. Cruijff vertelde vorige week in een geweldige uitzending van NOVA collegetour hoe dat kwam; hij heef namelijk geen mobiel. Ja, dan wordt het lastig, dus het eerste wat Cobus nu gaat doen is een prepaid Nokia telefoontje kopen voor Johan, kan hij eindelijk met Marco bellen, zit mijn taak erop en kan ik rustig van het EK gaan genieten.

De Fokus van Cobus is de komende weken, ter gelegenheid van dit EK, dan ook omgedoopt in het Villa-Cobus-Hup-Holland-Hup-House. In Villa Cobus zijn alle wedstrijden van het Nederlands elftal live te volgen via de beamer van Pluisje en hierdoor ben ik zeer populair geworden bij mijn vrienden, want als Nederland speelt zit de Cobus-Villa propvol met oranje fans, die mijn huis zowat afbreken door het goede spel van Nederland.

Ja, Cobus is naast een groot Ajax fan, ook een vervend aanhanger van Oranje en de grote eindtoernooien zijn een hoogtepunt in mijn voetballeven. Ik heb één keer een eindtoernooi bezocht en wel het wereldkampioenschap voetbal in 1994, dat plaatsvond in de Verenigde Staten.

Op 9 juni 1994 stapten De Drukker, Mister AEX en Cobus samen met nog twee vrienden in de Boeiing 767 van Martinair, die ons naar Miami zou vliegen. Wij gingen een heel groot avontuur tegemoet, aangezien dit ons eerste wereldkampioenschap was, waar wij live bij aanwezig zouden zijn en het ook de eerste keer was dat ik samen met mijn vrienden de plas overvloog richting Amerika en dat betekende nog al wat. Want als je met Cobus op vakantie gaat krijg je naast een hoop gezelligheid er ook een heel zorgpakket bij cadeau. Ik moet nu eenmaal overal bij geholpen worden van wassen en aankleden tot eten en weer naar bed brengen. Deze taken hadden De Drukker en Mister AEX op zich genomen na een zeer uitgebreide oefensessie, waarin de heren tijdens een  spoedcursus de fijne kneepjes van het ADL vak werd bijgebracht door de wijkverpleging. Waarna zij eindelijk, met veel pijn en moeite, toestemming kregen van Ma-Cobus mij mee te nemen naar de Verenigde Staten,die dit met lede en bezorgde ogen aanzag,
De hele reis was eigenlijk ontstaan na een uit de hand gelopen grap. Nadat Nederland zich op een woensdagavond in oktober plaatse voor het WK van 1994, hadden De Drukker en ik in een dronken bui geroepen: “En nu gaan wij erheen ook.” Normaal gesproken vergeet je dit soort opmerkingen, die ontstaan door de euforie van dat moment heel snel. Combineer deze euforie met een biertje of acht, die er tijdens een voetbalwedstrijd, waar zoveel van afhangt, altijd wel doorheen gaan en  komt er nooit meer iets van dat soort beloftes.
Nou, daar dacht De Drukker toch heel anders over. De volgende dag stond hij al bij mij op de stoep en voordat ik het wist was ik samen met hem in mijn pausmobile op weg naar reisbureau Roever in Amstelveen waar wij de reis in één middag boekten. Twee uur later waren wij de trotse bezitters van vijf vliegtickets, voetbalkaartjes en een camper waar wij drie weken mee door Amerika mochten toeren.

Na een vlucht van bijna negen uur kwamen wij veilig aan in Miami. Nadat wij door de douane waren gekomen,  dit is in de VS altijd een hele spannende gebeurtenis, aangezien de douaniers je altijd zo eng aankijken, dat je het liefst meteen weer rechtsomkeer het vliegtuig terug naar Nederland neemt, kwam de in de reisfolders beloofde hitte van Florida, zodra de deuren van het vliegveld openschoven, ons al tegemoet. De tempratuur was rond de 35 graden en dat was in combinatie met een luchtvochtigheid van 90 procent een beetje teveel van het goede. Dat wordt afzien de komende drie weken, gelukkig draaien de airco’s in Florida overal op volle toeren, dus zaten wij regelmatig ergens binnen om af te koelen.

Na een rustige nacht in een hotel werden wij de volgende ochtend naar onze camper gebracht. Nadat alle papieren waren getekend werd onze eigen camper voorgereden en dat was even schrikken. De camper bleek nogal groot te zijn en Mister AEX vroeg zich af of je geen grootrijbewijs nodig had om in dat ding te mogen rijden. Toen bleek dat met een gewoon rijbewijs deze camper gewoon bestuurd mocht worden, konden wij onze bagage gaan inruimen en eindelijk vertrekken. Natuurlijk moest Cobus ook nog mee in de camper en dat was een hele operatie. Ik kon namelijk niet in mijn rolstoel blijven zitten, dus ik moest plaatsnemen op de stoel naast de bestuurder. Dit betekende dat ik in de camper getild moest worden. Gelukkig waren mijn vrienden nog jong en sterk en ik een stuk lichter dan nu. Eén vriend pakte mijn onder mijn oksels, en de andere nam mijn benen, samen droegen zij mij via de zijdeur van de motorhome (camper was echt een te bescheiden omschrijving voor dit voertuig)  naar de voorstoel waar de andere twee vrienden mij overnamen om  mij goed in de stoel te zetten. Ik zat echt prinsheerlijk in deze stoel. Ik had geweldig uitzicht en ik zat, ondersteund met wat kussen, opvallend stabiel in deze voor mij toch wat ongewone stoel.

Onze reis kon eindelijk beginnen. Het reisplan was om de eerste twee weken via de staat  Florida richting de stad New Orleans te rijden. Deze bakermat van de jazzmuziek lag op onze route en moest dus echt door ons worden bezocht. Vervolgens zouden wij weer afzakken naar Orlando, waar wij de laatste week van onze  vakantie zouden blijven aangezien het Nederlands elftal daar zijn laatste twee groepswedstrijden speelde.

De reis door Floria was saai, maar ook indrukwekkend. Saai omdat wij kilometers lang met onze motorhome over de ‘highway’ reden zonder dat wij ook maar iets van mooie natuur tegenkwamen, maar ook indrukwekkend omdat wij langs de Everglades kwamen en met een propellerboot door het moeras racete op zoek naar krokodillen, dit ging zo hard dat de vier jongens er alles aan moesten doen om mij in mijn rolstoel te houden.  Verder bezochten wij leuke steden, mooie stranden en grote en rustige campings met zwembaden waar wij  iedere dag een duik innamen voor de broodnodige afkoeling. Cobus ook. De jongens, waren inmiddels bedreven ADL-ers en tillers  geworden. Of ik nu op een luchtbed wilde liggen, om mijn stuit te ontlasten,  een duik in het zwembad wilde nemen, of in de motorhome wilde zitten om af te koelen bij de airco, het maakten de jongens niet uit. Zij zeulden mij overal heen. Al snel werd ik dan ook heel toepasselijk De Postzak genoemd.

Het hoogtepunt van deze eerste twee weken was toch echt ons bezoek aan New Orleans. Deze geweldige stad viel bij ons allemaal meteen in de smaak. De gezellige straatjes, de cafés en natuurlijk de muziek, die op ieder hoek van de straat en uit ieder café live ten gehore wordt gebracht, zorgt ervoor dat deze stad de hele dag bruist. Na twee dagen volop te hebben genoten van deze hoofdstad van de jazzmuziek vertrokken wij naar Orlando, waar het WK voetbal eindelijk ook voor ons ging beginnen.

Het WK was al bijna een week in volle gang, maar wij hadden er nog weinig van meegekregen. Dit kwam natuurlijk door de reis, maar ook doordat Amerikanen echt niets met ons voetbal hebben. Tijdens de eerste wedstrijd van Nederland tegen Saudi Arabië, die in Washington werd gespeeld, gaven de Amerikaanse televisiestations er de voorkeur aan de open Amerikaanse surfwedstrijden uit te zenden in plaats van voetbal. Wij moesten het dus doen met informatie van het thuisfront over het verloop van die wedstrijd. Via de telefooncel kreeg De Drukker van mijn broer Pluisje te horen dat Nederland met 2-1 had gewonnen van  Saudi Arabië. Een matige uitslag tegen de zwakste tegenstander uit deze poule.

Ook in Orlando vonden wij weer een prachtige camping. De plek waar onze motorhome stond was heel ruim en erg bosrijk en wij kwamen zowaar de eerste oranje fans tegen, die ook bij ons op de camping stonden.

De laatste week van onze vakantie stond niet alleen in het teken van de twee wedstrijden van Nederland tegen België en Marokko, maar ook stond er een aantal bezoekjes aan de diverse pretparken gepland. Orlando staat tenslotte bekend om zijn pretparken, dus een bezoek hieraan mochten wij niet missen. Tussen de twee wedstrijden door bezochten wij Sea World, de MGM Studio’s en Disney World. Het leukste waren natuurlijk de attracties, die bijna allemaal toegankelijk voor een rolstoel bleken te zijn,  en het feit dat als je in een rolstoel zit, niet in de lange rij voor iedere attractie hoefde te staan, waar ik,  gevolgd door vier vrienden, die ineens ook de positieve kant van het hebben van een handicap inzagen, dan ook gretig gebruik van heb gemaakt. Op deze manier vlogen wij letterlijk langs alle attracties in de verschillende parken.

De wedstrijden van het Nederlands elftal werden gespeeld in de Citris Bowl, een uurtje rijden van onze camping vandaan. Het nadeel van de Citris Bowl was, dat het stadion nergens was overkapt en aangezien de wedstrijden ’s middags op half een werden gespeeld, was het geen pretje om de wedstrijden te volgen. Zeker niet voor Cobus. Ik raak door mijn dwarslaesie de hitte in mijn lichaam niet kwijt en aangezien ik twee keer 45 minuten in de volle zon moest zitten op het heetst van de dag en de temperatuur opliep naar veertig graden had De Drukker er een dagtaak aan om Cobus in leven te houden. De hele wedstrijd heeft hij liters water over mij heen gegoten om mij nog enigszins af te laten koelen. Aan het eind van de wedstrijd zag ik er dan ook echt uit als een verzopen kat en kreeg ik spontaan blokken ijs aangeboden van de stewards van de Citris Bowl om mij verder te laten afkoelen. Gelukkig had de motorhome een superairco, wij sliepen ’s nachts zelfs onder winterslaapzakken, die nadat ik droge kleren had aangekregen, vol aanging zodat ik langzaam weer in het land der levende kwam.

De wedstrijden van Nederland,  waren, mede door de hitte niet om aan te zien. Spelen om deze tijd, zodat de wedstrijd op prime time op de Europese televisiezenders kon worden uitgezonden, is echt onverantwoord.  Nederland verloor met 0-1 van België en won met 2-1 van Marokko. Ondanks de hitte en het tegenvallende voetbal, had ik dit avontuur nooit willen missen. De sfeer in het stadion, ook hier begon de oranjegekte al, en later in Orlando, waar de vele supporters van de ander WK deelnemers iedere avond gebroederlijk feest vierden met elkaar, alsof zojuist het carnaval was begonnen, was echt fantastisch. 

Wij bezochten nog even het Heineken Holland House, een speciaal door de KNVB opgezet feestdorp, om de Nederlandse fans ’s avonds wat vertier aan te bieden. Het Heineken Holland bevond zich op een grote groen weide waar veiligheidshekken omheen waren geplaatst, zodat de Nederlandse hooligans veilig achter slot en grendel zaten. Nadat wij tien dollar entree hadden betaald en uitgebreid gefouilleerd waren door  een enge agent met Ray-Ban zonnebril en snor, mochten wij eindelijk het terrein op.
Achter de hekken bevond zich een desolate omgeving, waar werkelijk niets te beleven viel. Er was bijna op het hele Heineken terrein geen oranje fan te vinden en de fans die er waren keken net zo verbaasd naar dit gebeuren als wij. Dit werd alleen maar erger toen wij zagen wat een biertje koste; vijf dollar voor één plastik bekertje bier en als klap op de vuurpijl: De Havenzangers, die ineens hun wereldhit “ ’s Nachts na tweeën” inzette. Toen de ‘lead’ Havenzanger, gekleed in witte sportbroek met witte benen, die in klompen gestoken waren, de polonaise wilde inzetten, vonden wij het genoeg en vertrokken wij weer snel terug naar ‘downtown’ Orlando, daar was het tenminste wel gezellig.

Na een reis van drie weken waren wij weer terug in Miami om onze motorhome onbeschadigd terug te brengen. De verhuurder bracht ons weer keurig terug naar het vliegveld, waar wij onder het genot van  OJ Simson, uitgebreid in beeld gebracht door het NBC nieuws, die een week daarvoor was gearresteerd op verdenking van moord op zijn vrouw en haar partner, de tien uur doorbrachten, voordat wij weer terugvlogen naar Nederland.

Het was echt een geweldige ervaring om een wereldkampioenschap mee te maken. Zelfs in een land waar ze niets met voetbal hebben. En het Nederlands elftal? Het won in de achtste finale van Ierland, maar vloog eruit in de kwartfinale tegen de latere wereldkampioen Brazilië, in een dramatische verlopen wedstrijd, die met 3-2 door Nederland werd verloren.

Wordt vervolgd…