Warning: A non-numeric value encountered in /home/stud2676/public_html/cobusinzijnfokus.nl/wp-content/themes/Divi 2/functions.php on line 5806

De maand september was de maand van de gehandicapten, tenminste op televisie. Nog nooit zag Cobus zoveel mensen met een functie beperking in verschillende programma’s bij onze zendgemachtigden. Wordt het hebben van een handicap een trend of zijn de beroemde Nederlanders, die iets interessants hebben te vertellen gewoon op?

Het begon natuurlijk met de Paralympics. Iedere avond besteedde de NOS een half uur aan deze Spelen  en zagen wij onze gehandicapte sporters in Peking bij verschillende disciplines 22 medailles winnen. Een geweldige prestatie natuurlijk. Jammer alleen dat er niemand van Studio Sport bereid was gevonden om deze spelen te presenteren. Waar waren Jack, Mart, Dione of Tom? De gehandicapte sporters moesten het nu doen met een nieuwslezer en een meisje van de omroep LINK, die vooral bekend is geworden doordat zij batterijen bij bekende Nederlanders uit de prullenbak vist, waarna zij een rode sticker van haar krijgen. Gelukkig is er dan nog altijd onze eigen Erica Terpstra, die met haar enthousiasme onze sporters persoonlijk naar de overwinning schreeuwt.

Ook Lucille Werner was weer van de partij met haar onvermijdelijke verkiezing: “Dè ambassadeur van onbeperkt Nederland”. De afgelopen jaren werd deze ambassadeur steevast gekozen via de missverkiezing, maar die waren blijkbaar op. Dit jaar werd er gestreden om de Cap-Award, in een programma met de pakkende titel: “Aan talent geen gebrek”, en dit betekende, dat de gehandicapten die meededen niet mooi hoefden te zijn, maar slim. Of zoals Lucille het kort samenvatte: “Het gaat om mensen die hun handicap hebben omgezet in CAPabillities. Heb ik mijn handicap wel omgezet in een CAPabillitie, vroeg Cobus zich bezorgd af? In verschillende categorieën waren jonge mensen genomineerd, die hun handicap hier, in ieder geval, wel in hadden omgezet. Uiteindelijk ging de Award naar een vrouw zonder armen, die alles met haar voeten doet en werkt bij het blad Support., speciaal voor mensen met een handicap. Het komende jaar is zij ambassadeur van “Onbeperkt Nederland” en mag zij bij JP Balkende op de koffie en opkomen voor de belangen van Cobus.

Verder schoof Annemarie Postma iedere week als side kick aan bij de talkshow Knevel en Van de Brink, dook Marc de Hond op in verschillende praatprogramma`s om over zijn boek ‘Kracht’ te vertellen, waarin hij beschrijft hoe het leven eruit ziet na een dwarslaesie, door een medische misser. De NCRV  zond een mooie documentaire uit onder de titel: “IJburg Angels”, waarin zes meisjes met een meervoudige handicap werden gevolgd  op weg naar zelfstandig wonen en zag Cobus een documentaire van Koos Alberts, die na meer dan twintig jaar, zijn dwarslaesie nog steeds niet heeft verwerkt. en telkens in huilen uitbarstte.. Het hoogtepunt van deze televisiemaand was voor een meisje met het downsyndroom bij “Mooi Weer De Leeuw”. De wens van dit meisje was om samen met Paul de Leeuw op een pony te rijden. Helaas was de rug van de pony niet berekend op het gewicht van de presentator, die zich zichtbaar had vergist in de standvastigheid van zijn gaste, die duidelijk liet blijken de studio niet te willen verlaten zonder een ritje met Paul. Wat volgde was een hilarische uitzending, met een vluchtende De Leeuw achterna gezeten door het meisje, die definitief haar “fifteen minutes of famous” te pakken had en de hele show in het honderd liet lopen.

Ondertussen werd Cobus mishandeld door de plaatselijke medewerkers van het laboratorium. Door mijn suikerziekte word ik vier keer per jaar gecontroleerd en daarvoor heeft mijn huisarts drie buisjes bloed nodig, die de waarde van mijn suikerspiegel laat zien van de afgelopen zes weken.

Nadat de ochtendprikker, na vijf pogingen het had opgegeven, ik ben nogal moeilijk te prikken, stond om twaalf uur ineens De Vrolijke Prikster voor mijn neus. Nadat zij mij had bedolven met vele complimenten over de inrichting van mijn huis, ging zij opzoek naar mijn aderen. Ook nu waren mijn aderen niet te vinden en sloeg de stemming van De Vrolijke Prikster om in een lichte paniek. “Ik wil het wel proberen in je elleboog, maar ik ben bang dat ik je dan heel erg pijn doe”, zei De Vrolijke Prikster. Ik legde geduldig uit dat ik het toch niet voel, dus dat zij het wat mij betreft mag proberen. De Vrolijke Prikster reageert of zij zich zojuist zelf heeft geprikt. Zij spring op en kijkt mij met grote ogen aan en zegt: “Dus je voelt echt niets, ik kan je overal prikken zonder dat je iets voelt?” als ik daar bevestig op antwoord, kijk zij mij nog steeds vol ongeloof aan en probeert zij het nog eens: “Dus je voelt echt niets in je elleboog, maar wel in je hand?” nu begin ik mijn geduld toch enigszins te verliezen “Nee, ik voel echt niets. Je mag mij overal prikken, behalve in mijn hoofd, want daarin heb ik nog wel gevoel”, probeer ik toch nog zo vriendelijk mogelijk te zeggen. De Enige Fokus Adl-er Van Adel, die nog bij mij is omdat hij mij zojuist heeft verzorgd, durft mij niet meer aan te kijken, omdat hij anders in lachen uit zou barsten.

Nu definitief duidelijk is geworden dat ik ook in mijn handen niets voel, gaat De Vrolijke Prikster het daar toch maar proberen. Soepel glijdt de naald in mijn toch nog opgekomen ader. Mijn lichaam reageert meteen, door een licht spasme in de, door de met naald, gestoken hand. Mijn spasme lijkt door te schieten in De Vrolijke Prikster, die van schrik twee meter de lucht invliegt en ondertussen compleet in paniek gilt: ”Je voelt dus wel wat – je kunt je hand gewoon bewegen!” De Enige Fokus Adl-er van Adel houdt het niet meer en zie ik rood aangelopen, mijn badkamer inlopen. Zelf weet ik ook niet meer zo goed wat ik met mijn Vrolijke Prikster aanmoet,  helemaal als blijkt dat zij de naald, die zich net lekker met bloed aan het vullen was, mee heeft genomen in haar sprong en deze dus niet meer in mijn hand zit.

Het moet dus weer opnieuw. Ik besluit op deze maandagmiddag een privéles dwarslaesiekunde te geven aan De Vrolijke Prikster. Geduldig leg ik uit, dat mijn lichaam, ook al voel ik niets, wel reageert op pijnprikkels, door bijvoorbeeld een spasme. De Vrolijke Prikster lijkt het te begrijpen en gerustgesteld door Cobus probeert zij het nog één keer en zowaar; het lukt! Opgelucht zien wij dat de drie buisjes zich met bloed vullen en kan mijn zuur verdiende bloed naar het lab. Nu maar hopen dat De Vrolijke Prikster ze niet laat vallen op de weg er naar toe.

Over een kleine vier maanden is het prikcircus, hopelijk opnieuw met De Vrolijke Prikster, opnieuw bij Cobus te bewonderen.

Wordt vervolgd…