Warning: A non-numeric value encountered in /home/stud2676/public_html/cobusinzijnfokus.nl/wp-content/themes/Divi 2/functions.php on line 5806

2008 zit er bijna op en dus is het moment van terugblikken op het afgelopen jaar weer aangebroken. 2008 was net als 2007 een mager jaar voor Cobus. Opnieuw heb ik meer gelegen dan gezeten door de decubiteswonden op mijn stuit en rechterbil, die lang zitten onmogelijk maakt. Langer dan zes uur zitten zit er niet in en dat is natuurlijk heel frustrerend. De muren van mijn woning komen af en toe echt op mij af en ik kan geen televisieprogramma of DVD meer zien. Alle hoop is dus gericht op het nieuwe jaar, al is dat natuurlijk nergens op gebaseerd, maar een nieuw jaar, met nieuwe kansen, biedt altijd hoop, zou ik zeggen.

Ondertussen zitten ook mijn artsen een beetje met hun handen in het haar, wat betreft mijn zitproblemen. Artsen die je na de zoveelste tegenslag met medelijden gaan staan aankijken, dat is echt geen goed teken. De dokter is nu eenmaal gewend om voor ieder medisch probleem een oplossing te hebben en als al die oplossingen niet blijken te werken, worden ook zij wanhopig. Drie keer operen, verschillende zitmetingen en een uitsparing in mijn rugleuning, niets had het gewenste resultaat. Het laatste experiment wat ik nu moet ondergaan is een probeersel van mijn revalidatiearts, namelijk; elektro stimulatie. Twee maal daags worden er vier elektroden op mijn bil geplakt, rond de decubiteswond, waar een kastje op wordt aangesloten en lig ik een uur onder stroom. Mijn arts heeft goede hoopt dat de elektroden de bloeddoorstroming en de celdeling rond mijn decubiteswond activeren, waardoor er een betere wondgenezing ontstaat. Ik lig nu bijna vier weken onder stroom en de resultaten lijken nog niet echt bemoedigend. Mijn revalidatiearts verwacht pas rond zes weken, na gebruik van de elektrode, het eerste resultaat te zien, dus ik hoef nog niet te wanhopen. Ik modder  dus een beetje aan en merk ik steeds meer dat ouder worden geen pretje is, helemaal niet met een dwarslaesie.

Zo kruipen de dagen voorbij en geniet ik extra van de uren dat ik wel kan zitten. Van een etentje in een restaurant, theaterbezoek, de koude buitenlucht en ja, zelfs een bezoek aan de ArenA, is ondanks het vaak slechte spel van Ajax, een zeer welkome onderbreking, in mijn bestaan. Afgelopen zaterdagavond had ik een geweldige avond in het clubgebouw van de cricketclub van Amstelveen. Hier vond dit jaar, voor de zestiende keer, het traditionele Kerstdiner der Vrinden plaats  en gelukkig kon ik daar bij zijn. Er was echter één probleem; het clubgebouw bevond zich op de eerste verdieping en er was geen lift. Gelukkig had het kerstcomité vier sterke kerstvrienden opgetrommeld, die Cobus wel even naar boven zouden tillen en dat is niet zo maar iets. Dit betekent toch dat er ongeveer een kleine honderd kilo (Cobus plus duwrolstoel), twintig treden op getild moeten worden en aan het eind van de avond (met de nodige drank, gaat het wel een stuk soepeler, zo bleek achteraf) weer terug. De trap was angstig steil en erg smal. De vier ‘vrijwillige ‘dragers plaatsen zich ieder aan de voor- en achterkant van mijn stoel en voorzichtig werd ik treetje voor treetje omhoog gehesen. Voor mij zag ik twee rond aangelopen gezichten en achter mij hoorde ik een boel gepuf en gesteun, ten teken dat het niet mee viel. Ikzelf was er ook niet gerust op, aangezien de steile trap ervoor zorgde dat mijn rolstoel naar voren kantelde en mijn bovenlichaam hierdoor naar voren viel. Gelukkig zat ik in de riem, die mijn lichaam opving en kwam ik veilig boven, waar de vier mannen meteen voelden of hun rug het wel had gehouden. De ARBO dienst kan gerust zijn; na de nodige rek- en strekoefeningen, liepen mijn dragers zonder pijn  of ander ongemak, soepel het clubgebouw in. Het clubgebouw zag er heel feestelijk uit. In het midden stond de mooi gedekte tafel, met vier grote zilveren kaarsenstandaards en ook de rest van het clubgebouw was door de kerstversiering helemaal in kerstsfeer. Wij hebben heerlijk gegeten (zes gangen), met heerlijke witte en rode wijn en het was heel gezellig.

Dat Cobus niet altijd zelf het avontuur hoeft op te zoeken, bleek zondag. Eén van de ADL-assistente van Fokus, die mij zojuist had verzorgd belde bij mij aan met een hulpkreet:. Er bleek een zwaar gewonde vogel bij mij voor de deur te liggen en wat zij nu moest doen. De ADL-assistente, die nog bij mij binnen was en mijn tanden aan het poetsen was, vergat in één keer de zorg voor Cobus en vloog achter haar collega aan naar buiten, mij met een mond vol schuim achterlatend. Buiten bleek de vogel in doodsnood te verkeren en dat gaat natuurlijk boven de mondzorg van Cobus. De vogel bleek een merel te zijn en volgens één van de ADL-assistente was hij met zijn kopje ergens tegenaan gevlogen en had hij zijn nek gebroken. Een merel met een dwarslaesie en dat bij Cobus voor de deur, gekker moet het niet worden. Nadat ik verlost was van de schuimende massa uit mijn mond, waren alle ogen weer gericht op de, voor zijn levende vechtende, merel. Een doos, waar mijn urinezakken inzaten, werd geleegd er werd een celstofmatje ingelegd, zodat de merel lekker zacht lag. Ja, de medewerkers van Fokus zijn echte dierenliefhebbers. Voorzichtig werd de merel in het doosje gelegd, waar hij na een laatste stuiptrekking, zijn laatste adem uitblies. Bij Cobus binnen heeft de ADL-assistente, die geneeskunde studeert en haar studie in praktijk wilde brengen, nog een  kleine reanimatiepoging ondernomen – al vond zij mond op snavel beademing iets te ver gaan –  maar dat mocht niet meer baten. En zo eindigde het leven van deze merel bij Cobus in zijn Fokus en deze Kerst-Cobus in mineur en werd hij begraven bij mij voor de deur in mijn kliko-bak in een urinezakjes-doos op een celstofmatje.

Snik!

Fijne kerstdagen en een gelukkig 2009!

Wordt vervolgd…