Warning: A non-numeric value encountered in /home/stud2676/public_html/cobusinzijnfokus.nl/wp-content/themes/Divi 2/functions.php on line 5806

Al enkele jaren woedt er een koffieoorlog tussen de pads en de cups. Natuurlijk heeft Cobus ook meegedaan, aan deze commerciële gekte. Zodra de Senseo op de markt kwam, stond hij bij mij op het aanrecht. Eerst nog de gewone versie, maar die werd al snel vervangen door de luxe versie, die niet alleen standaard koffie gaf, maar ook latte en dat door één druk op de knop. Gemak dient de mens. Dat gemak ten koste gaat van kwaliteit, deed er schijnbaar niet toe. Tenminste, als je de verkoopcijfers mocht geloven. Senseo, was hét succes van Douwe Egberts en Philips.
Het wachten was dus op de concurrent, die met een betere en luxere uitvoering zou komen. En die kwam er.

Nespresso; groots in de markt gezet, door het lekkerste ding van Hollywood: George Clooney, die met een bombardement van guitige reclames, ons massaal aan de cups probeerde te krijgen. In het begin ging dat nogal moeizaam. De prijs en het feit dat de cups alleen verkrijgbaar waren op internet, schrokken de meeste mensen nog af. Uiteindelijk, deed de groots opgezette marketingstrategie zijn werk en zorgde de goede kwaliteit van de koffie ervoor, dat Nederland massaal overstag ging en de Senseo uit steeds meer keukens werd verdreven. Zo ook bij Cobus.

Sinds een jaar ben ik in het bezit van een Delonghi Lattissima, een geweldige machine, die heerlijke koffie maakt, met als hoogtepunt: de Macchiato, een heerlijke koffie verkeerd, vol opgeschuimde melk.

Zodra je een Nespresso koffiemachine koopt, word je meteen opgenomen in de gezellige Nespresso familie. Je krijgt een Nespresso kaart, wordt lid van de Nespresso club, die mij wekelijks via internet bestookt, met allerlei leuke Nespresso wetenswaardigheden en tenslotte kreeg ik na twee maanden een telefoontje van een gezellige Nespresso oom, met de vraag hoe mijn machine en de koffie beviel.

De PR afdeling, van Nespresso draait op volle toeren. Alles is er op gericht om de klant het heerlijke Nespresso gevoel mee te geven. Met als hoogtepunt de Nespresso-shop in de Bijenkorf. Hier is de PR-machine echt op zijn best. Met een bijna misselijkmakende klantvriendelijkheid, worden hier de koffiemachines en de cups verkocht. Als je, je, door het klantonvriendelijke en ongeïnteresseerde personeel van de afdeling servies en huishoudelijke gadgets, van de Bijenkorf hebt geworsteld, kom je in het service walhalla van Nespresso. In deze chique hoek, hangt de sfeer, die er door de Nespressso academie duidelijk moet zijn ingeramd. Door het grote succes is het in de Nespresso-shop altijd een drukte van belang. en voor de klanten, die niet langer kunnen wachten op die heerlijke koffiecups en zich hierdoor niet kunnen beheersen, is er een heuse Nespresso Queue, waar je keurig voor moet wachten. Nespresso lijn, is schijnbaar te gewoontjes. Dus wij staan, chique, zoals dat hoort bij Nespresso, in de Engelse variant van lijn; The Queue. Het is trouwens wel de bedoeling dat je keurig in The Queue blijft staan, tot je aan de beurt bent en een Nespresso medewerker je persoonlijk naar de desk (toonbank kan hier echt niet, te ordinair) begeleidt. Tijdens het stukje van The Queue naar de desk is het de verkoper gelukt, mij mijn Nespresso-kaart te ontfutselen, die hij razendsnel in zijn systeem invoert, zodat hij, voordat ik mijn bestelling heb gedaan, mijn hele Nespresso leven, al voor zich heeft op zijn scherm. En dan begint het pas echt.

“Goedemiddag, meneer Cobus, wat fijn dat u vandaag weer koffie bij ons komt kopen. Bent u tevreden over de smaken, die u tot nu toe bij ons hebt besteld? Ik zie namelijk dat u altijd deze smaken drinkt. (Vliegensvlug volgen nu de namen die bij deze smaken horen.) Hebt u er wel eens aan gedacht om eens wat andere smaken te proberen?” Daar ben ik dus één keer ingestonken, prompt kwam ik met de duurste koffie thuis. Dus dat doet Cobus niet meer.
De verkoper schakelt nu een tandje bij: “Of ik wel lief ben voor mijn Nespresso-machine”, wil hij graag weten. “Ontkalkt u hem regelmatig? Ik raad u aan uw machine vier keer per jaar te ontkalken.” “Dus zal ik er maar een ontkalkingsetje bij doen, a 15 euro?” Aangezien ik gek ben op mijn machine, heb ik het setje onmiddellijk gekocht, plus 80 euro aan cups. Ja, kwaliteit kent zijn prijs. Als de verkoper uiteindelijk de tas met spullen over de desk, aan mij overhandigt, volgt altijd het ergste van het middagje Nespresso. De optimale Nespresso smile verschijnt om de lippen van de verkoper en dan komt die vreselijke laatste vraag: “Mag ik u, namens de firma Nespresso, een kopje koffie aanbieden, uit ons heerlijke en ruime assortiment, aan de Nespresso-bar”
Nee, dat wil ik niet! Ik wil maar één ding; weg uit deze gelikte poppenkast en snel ook.

Helaas bleek mijn liefde voor mijn DeLonghi niet voldoende. Plotseling hield de melkschuimer er mee op. Dus ging Pa-Cobus met mijn machine onder zijn arm naar de Nespresso-shop, om hem ter reparatie aan te bieden. Dit bleek een blunder van de eerste orde. Je gaat natuurlijk niet met een koffiemachine van Nespresso lopen zeulen. Nee, die wordt keurig thuis opgehaald en na de reparatie weer teruggebracht. In de tussentijd biedt Nespresso, je kosteloos een leenmachine aan, want de cups moeten natuurlijk wel gedronken blijven worden.

Nespresso helpdesk gebeld, om een afspraak te maken, wanneer zij mijn machine op kunnen komen halen. Dit bleek nu weer niet zo makkelijk. Aan de telefoon kreeg ik een zachte G, die schijnbaar, een lijstje voor zich had, dat eerst afgewerkt moest worden, voordat mijn machine zou worden opgehaald. Het door haar opgegeven lijstje moest ik eerst uitvoeren. Mocht hij dan nog steeds niet werken, mocht ik weer bellen. Nadat Ma-Cobus, als een ware Nespresso monteur, mijn halve machine uit- en in elkaar had gezet, deed hij het nog slechter. Maar weer bellen.
Nu kreeg ik een man met een zachte G aan de lijn. Nadat hij het hele verhaal had aangehoord, begon hij over het stokpaardje van Nespresso: het ontkalken van mijn apparaat. Dat ik dat net had gedaan, maakte weinig indruk op hem en om ons tegemoet te komen stuurde hij een ontkalkingsetje op, dat ik persoonlijk van hem kreeg. Mocht dit ook niet lukken, moest ik maar weer bellen en vragen naar Christiaan.
Natuurlijk hielp het ontkalken ook niet. Opnieuw weer bellen. Dit keerde belde Ma-Cobus, ik was geveld door ernstige benauwdheid, en zij beloofde mij, zich niet te laten afschepen, door de helpdesk van Nespresso.
Mijn moeder kreeg meteen Christiaan aan de lijn, maar die wist gelukkig van niets. Bleken er twee Christiaans bij de helpdesk te werken en zij had de verkeerde. Ook deze Christiaan had een zachte G en ook de oplossing. Er moest een nieuw dekseltje op de melkopschuimer en die zou worden opgestuurd, dat moest de oplossing zijn. Gelukkig had ik het dekseltje van het koffiezetapparaat van mijn ouders al geprobeerd, maar ook dat hielp niets. Toen mijn moeder dat aan de zachte G vertelde, was het even stil aan de andere kant van de telefoon. De helpdesk was schijnbaar koortsachtig in zijn lijst aan het zoeken naar niet uitgevoerde mogelijkheden, die wij nog konden proberen. Die vond hij. Of wij het buisje waar de melk doorstroomde drie uur in een heet bakje water wilde leggen. Dan moest hij het weer doen.
Mijn moeder sputterde nog hevig tegen. Zij probeerde de zachte G duidelijk te maken, dat dit niet zou helpen. Maar Christiaan was niet te vermurwen en dus ging het pijpje onder protest het hete water in. Ook dit hielp niet.
Bellen maar weer. De servicegevoeligheid van Nespresso was bij de zachte G’s schijnbaar niet doorgekomen. Opnieuw kreeg mijn moeder, Christiaan aan de lijn, dit keer wel de goede. Nadat mijn moeder de hele thuisreparatie nog een keer doornam, had Christiaan al de oplossing gevonden: “Ik hoor het al, ik ga u nieuw dekseltje voor de melkopschuimer opsturen, dan moest het probleem opgelost zijn.”
Nu, werd Ma-Cobus boos, en dat hielp. Christiaan ging overstag. “Zo te horen uit uw verhaal, is de pomp stuk.” Ja, en dat probeerden wij nu al bijna een week aan zijn verstand te brengen.

Maar goed.

Mijn Delonghi werd keurig opgehaald en na een week is hij, niet gemaakt weer bij mij teruggebracht. De melkopschuimer, doet het nog steeds niet. De helpdesk weer gebeld. Weer een zachte G: “Of wij de machine kortgeleden nog hebben ontkalkt”?

Een week later kreeg ik een e-mail van Nespresso of ik een enquête wilde invullen over hun servicegevoeligheid.

Nou, Graag!!!

Jullie begrijpen; Cobus drinkt weer Senseo.

Wordt vervolgd…