Warning: A non-numeric value encountered in /home/stud2676/public_html/cobusinzijnfokus.nl/wp-content/themes/Divi 2/functions.php on line 5806

lintje voor pa cobusHet was een zeer memorabele week voor Cobus. Allereerst kwam vrijdag 25 april eindelijk het eerste exemplaar van mijn boek “Cobus in zijn Fokus” uit en ten tweede werd Pa-Cobus op diezelfde dag geridderd in de Orde van Oranje Nassau door burgemeester Van Zanen op het gemeentehuis in Amstelveen.
Vanaf nu kunnen jullie de leukste, beste en ontroerendste momenten van Cobus dus nog eens lezen in mijn boek. Leuk om nog een keertje terug te lezen wat ik de afgelopen acht jaar allemaal heb meegemaakt. Natuurlijk komen de leukste karakters weer terug in deze Cobus, zodat jullie opnieuw kennis kunnen maken met: De Hoogtevrezende Kraandrijver, De Wandelende Story, De Vrouw Met De Vlecht, De Vriend Met De Voetbaltas, Pluis, De Drukker, De Advocate, 112, De Yup en vele anderen. Ik wens jullie veel leesplezier met Cobus in zijn Fokus. Bestel het boek snel op Boekscout.nl, zie de link op deze pagina, en geniet van de gebundelde Cobussen.

Vrijdag 25 april was het weer zover; de jaarlijkse lintjesregen daalde weer neer op de Nederlandse burgers en dus werden er weer een paar duizend mensen naar verschillende gemeentehuizen in het land gelokt om een ridderorde in ontvangst te nemen en Pa-Cobus was daar één van.

 

Een lintje aanvragen voor iemand gaat niet zomaar. Je krijgt een dik pak papier thuisgestuurd, waar duidelijk op moet worden aangegeven welke vrijwillige nevenfuncties de gedecoreerde allemaal heeft bekleed. Verder is het belangrijk dat minimaal drie van deze organisaties de aanvraag ondersteunen en dat deze nevenfuncties allemaal uit vrijwilligerswerk bestaan. Als dat achter de rug is, wordt de aanvraag doorgestuurd naar de burgemeester, die, als hij het goedkeurt tenminste, de aanvraag weer doorstuurt naar Den Haag, waar een groep wijze mannen en vrouwen, ook wel bekend als het Kapittel van de Civiele Orde, de aanvraag definitief goedkeurt, of niet natuurlijk.

 

Dat was geen probleem bij Pa-Cobus, die had een hele waslijst met culturele en maatschappelijke organisaties waar hij als penningmeester actief was geweest achter zijn naam staan, zodat een lintje hem niet meer kon ontgaan en dus stond de hele familie, plus de drie aanvragers, vrijdagmorgen om half tien in het gemeentehuis van Amstelveen, de gelukkige Oranjeklant op te wachten. Nou ja stond; de meesten dan, omdat Cobus liggend aanwezig was. Aangezien de plastisch chirurg, na de derde operatie, zitten echt nog verboden heeft, leek het erop dat ik niet bij de uitreiking van de lintjes aanwezig kon zijn en ik het dus met de foto’s en de verhalen zou moeten doen. Maar gelukkig brachten mijn vrienden van de ambulance uitkomst. Toen zij op één van de vele ritjes, die zij met mij reden, hoorden dat Pa-Cobus geridderd zou worden, boden zij spontaan aan mij naar het gemeentehuis te brengen, daar te wachten en mij naar afloop weer naar huis te brengen. Echt een geweldig aanbod en service van deze jongens, die dit gewoon in hun vrije tijd deden.

 

Om precies kwart voor negen stonden de twee vrijwillige Broeders in Burger met brancard bij mij in de woonkamer om mij op te halen voor mijn eerste “recreatierit” met de ambulance. Nadat ik voorzichtig op de brancard was gelegd in de goede houding (de komende uren moest ik immers in deze positie op de brancard doorbrengen) ging ik samen met Ma-Cobus richting het gemeentehuis.

 

Het gemeentehuis was helemaal klaar voor de grote dag. De vlaggen wapperden hoog in de top en de rode loper lag uit. Verder stonden er allemaal mensen voor de deur, die gewapend met fototoestellen en camera’s de gelukkigen stonden op te wachten. Snel reden de broeders in burger Cobus over de rode loper het gemeentehuis in. Ik ben al gewend aan heel wat blikken die mijn richting op kijken als ik met mijn kinbesturing door de stad rijd, maar liggend op een brancard bleek ik een nog grotere bezienswaardigheid. Eenmaal binnen draaide portiers, baliewerkers en bezoekers zich in één keer om, en staarden mij aan alsof ik zojuist van Mars was gekomen. Deze aandacht werd alleen maar groter toen bleek dat de brancard met geen mogelijkheid in de lift van het gemeentehuis bleek te passen, en aangezien de lintjesregen toch echt op de eerste verdieping plaatsvond, hadden wij dus een probleem. Er ontstond een discussie rondom mijn brancard waardoor, ik een nog grotere bezienswaardigheid werd, dan ik al was. De Broeders in Burger begonnen duidelijk moe te worden van deze discussie, zij hadden tenslotte niet voor niets hun vrije ochtend hier voor opgeofferd en besloten over te gaan tot actie! Ze probeerden de brancard verticaal te zetten, zodat ik rechtop in de lift kwam te staan. Nadat ik eerst extra goed was vastgesnoerd op de brancard, werd ik langzaam rechtop gezet en de lift ingereden. Helaas bleek het onderstel nog te ver uit te steken waardoor de liftdeuren zich niet sloten en dus werd deze actie snel afgeblazen. Inmiddels had het gemeentehuis zwaar geschut ingezet in de vorm van twee stevige ‘Jerommekes’, die zich voorstelden als lid van de calamiteitencommissie. Ik was schijnbaar een calamiteit aan het worden, terwijl ik alleen maar op de eerste verdieping de uitreiking van de lintjes wilde bijwonen. De Jerommekes van de calamiteitencommissie wilden maar één ding en dat was een eind maken aan deze poppenkast en aangezien ik dat zelf ook wel wilde werd het de trap.

 

Aangezien ik al 28 jaar niet meer met de trap omhoog was gegaan, leek dit mij wel weer eens een leuke uitdaging. Voordat ik het wist hing ik tussen hemel en aarde en tilden vier sterke mannen (de broeders + de Jerommekes) mij het trappenhuis binnen en werd ik voorzichtig de twee trappen opgetild om vervolgens weer veilig plaats te nemen op het onderstel van de brancard, die apart naar boven was gekomen. Boven was het helemaal een drukte van belang. Tientallen onderdanen stonden aan de koffie te wachten op het grote moment. Met veel pijn en moeite en wederom onder grote belangstelling slalomde ik per brancard door de menigte om tenslotte een plaatsje te krijgen schuin tegenover het podium. Ik was nu al kapot, terwijl de dag nog moest beginnen. Gelukkig kwamen Tante Cava (de zus van Pa-Cobus) en haar man De Textiel Baron In Ruste, met iets te drinken en kwam ik weer een beetje bij. De grote zaal van het gemeentehuis zag er feestelijk uit. Overal hingen vlaggen en er stonden prachtige boeketten met bloemen en op de mooie stoelen, bestemd voor de gedecoreerden en hun gasten, lagen de namen, zodat niemand fout kon gaan zitten. Om de boel nog verder op te leuken stond een heus koor, onder de naam ‘Free Willies’, allerlei populaire liedjes te zingen. Ja, het was een vrolijke boel op het gemeentehuis. Helaas kwam De Advocate deze vrolijkheid wreed verstoren. Zij had snel geteld hoeveel doosjes erop de tafel lagen te wachten op de ridders en dat bleken er 23 te zijn. Oeps, schrok Cobus, dat wordt dus een hele zit.

 

Nou, dat werd het ook. Nadat alle verraste toekomstig lintjesdragers eindelijk boven arriveerden en van de schrik bekomen waren, was het woord aan burgemeester van Amstelveen Jan van Zanen, om de dans der lintjes te openen. Na een korte toespraak, waarin door Van Zanen nogmaals werd benadrukt hoe belangrijk het krijgen van een lintje is en hoeveel diegene die het lintje krijgt heeft betekend voor de maatschappij begon de lintjesceremonie echt. Van Zanen begon meteen verrassend. De lintjes zouden in alfabetische volgorde worden uitgereikt, maar aangezien hij, als Van Zanen wist, hoe erg het was om altijd weer als laatste naar voren te moeten komen, begon hij maar eens van achter naar voren. Dit betekende dat Pa-Cobus al als derde aan de beurt was en wij om kwart over tien ons familiemoment er al op hadden zitten. De burgemeester sprak mooie woorden tegen Pa-Cobus en eindigde met de woorden dat het Hare Majesteit had behaagd Pa-Cobus te benoemen tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Onder luid applaus en onder het deuntje ‘Poen, Poen, Poen’ (Ja, Free Willie zong na ieder uitgereikt lintje een passend liedje bij de gedecoreerde.) nam Ridder Pa-Cobus trots, met de glinsterende onderscheiding op zijn linkerborst, een bos bloemen en een grote blauwe doos, waar de ridderorde de rest van zijn leven in bewaard moet blijven, weer plaats naast Ma-Cobus, die opgelucht ademhaalde omdat haar missie was geslaagd.

 

Ondertussen ging de lintjesregen gewoon door. Cobus zag een hele parade vitale oudere dames, af en toe afgewisseld door wat op leeftijd zijnde heren, aan mijn ogen voorbij trekken. Als je een lintje wil scoren moet je jezelf niet alleen jarenlang vrijwillig inzetten voor de maatschappij, maar tevens ook heel erg oud zijn, dan scoor je schijnbaar goed bij onze Koningin. Alle lintjes werden uitgebreid toe gesproken door onze burgemeester, die dit op een zeer ontspannen en humoristische manier deed. Het maakte de 2½ uur durende lintjesregen iets dragelijker. 2 ½ liggen op een brancard bleek trouwens geen pretje. Na één uur ging alles al zeer doen en ik was dan ook blij toen het laatste lintje werd opgespeld door Van Zanen en rond half één het Wilhelmus werd ingezet. Nadat het eerste en het zesde couplet gezongen waren, werd de ochtend afgesloten door met het lied ‘Avé Amstelveen’, dit kende niemand, dus het was maar goed dat de Free Willies er nog waren. Amstelveen heeft dus een eigen lied. Ik weet zeker dat geen Amstelvener hier ooit van heeft gehoord, vandaar hier even het refrein:

 

Tussen Amstel en Schiphol ligt mijn Amstelveen
Met je hoofd in de wolken en je voeten in het veen
Waar het eeuwenoud verleden in vergetelheid verdween
Met het gras van je akkers – Avé Amstelveen.

 

Terwijl Cobus de dragers opdracht gaf mij weer naar beneden te tillen. Gingen de gedecoreerden, samen met de burgemeester, op de foto op het balkon van het gemeentehuis dat grenst aan de Poel. De overige gasten wierpen zich op Oranjebitter en de Oranjetaart.

 

De Broeders in Burger brachten Cobus weer netjes thuis en nadat twee Fokus adl-sters mij weer keurig in bed hadden gelegd en mij van het nodige eten en drinken hadden voorzien, zette ik moe en voldaan de televisie aan. Het was een mooie en indrukwekkende ochtend geweest. Vanaf nu heeft Cobus een ridder als vader; geweldig toch.

 

Op de televisie was inmiddels een herhaling van het één uur journaal, dat opende met de lintjesregen. Dit jaar kregen meer dan 3500 mensen een lintje. Helaas bleek Pa-Cobus zijn onderscheiding in een matig lintjesjaar te hebben gekregen. Aangezien Imca Marina, Danny de Munk en Jaap Jongbloed ook tot ridder zijn benoemd. Zou hij zijn lintje nog terug kunnen sturen?

 

Wordt vervolgd…