Warning: A non-numeric value encountered in /home/stud2676/public_html/cobusinzijnfokus.nl/wp-content/themes/Divi 2/functions.php on line 5806

Cobus staat aan de vooravond van de Olympische Spelen in Peking en ik ben gelukkig op tijd fit en dat is ook wel nodig. Ik heb namelijk even het programma en de tijden bekeken wanneer de sporten worden uitgezonden op televisie en ik zag al snel; dat wordt nachtwerk. De uitzendingen van de NOS beginnen om twee uur ’s nachts en gaan door tot drie uur ’s middags, kortom: niet alleen van de sporters wordt veel gevraagd, maar ook van de kijkers wordt het nodige gevergd de komende twee weken. Namens al deze kijkers heeft Cobus alvast het Kijkers Vuur aangestoken. Helaas was de Olympische vlam niet het enige vuurtje dat de afgelopen week door Cobus werd aangewakkerd.

Twee weken geleden nam Pa-Cobus mijn eigen Co-Bus mee naar zijn appartement in Westwijk. Keurig parkeerde hij mijn Citroën Jumper in het parkeervak bij hem voor de deur. Niets vermoedend zat Pa-Cobus even later met een sigaartje voor de buis naar de Tour de France te kijken, toen plotseling de bel ging. Voor de deur stond een paniekerige buurman, die vertelde dat volgens hem de Co-Bus beneden vlam had gevat en in lichterlaaie stond.   Geschrokken ging mijn vader meteen polshoogte nemen, eenmaal beneden aangekomen zag hij, wat  even op  een boze droom moet hebben geleken. Mijn bus speelde de hoofdrol in beelden, die je eigenlijk alleen maar kent uit Amsterdam West tijdens ongeregeldheden met de plaatselijk allochtone jongeren, die, een paar maanden geleden, uit onvrede en verveling ’s nachts auto’s met benzine overgoten, waarnaar de fik erin ging en er van die auto’s niets meer overbleef dan een smeulend hoopje stinkend staal.Dit noodlot had mijn bus dus ook getroffen. Uit de motorkap van mijn Jumper sloegen de eerste vlammen, die langzaam maar zeker de auto steeds meer in hun macht kregen. Gelukkig was de brandweer snel ter plaatste en zorgden de plaatselijke helden ervoor dat de brand beperkt bleef tot ongeveer de helft van mijn bus. Nadat de brand meester was gegeven en de ergste rookwolken waren opgetrokken, overzag Pa-Cobus, samen met de honderd vakantie vierende jongeren, die massaal op dit brandje waren afgekomen, wat voor inferno deze korte maar hevige brand had aangericht. Van mijn bus was werkelijk niets meer over. Het hele motorblok was weg, en mijn interieur was onherkenbaar geworden. De zinderende hitte had ervoor gezorgd dat al het kunststof van binnen was weggesmolten, de ramen er uitgeknald waren en van de stoelen waren alleen nog vier geraamtes over. Kortom; de Co-Bus was zeker total loss.

Wat was er precies gebeurd? Heeft een ontevreden lezer het gemunt op de schrijver Cobus en staat deze lezer mij, net als destijds kunstenaar Rob Scholte, naar het leven? Zou het De Wandelde Story zijn, die eindelijk wraak durfde te nemen, of een andere figurant uit “Cobus in zijn Fokus”, die zich onbedoeld door mij en mijn cabareteske verhalen zo beledigd voelde, dat hij of zij niets anders kon bedenken dan mijn geliefde Co-Bus in vuur en vlam te zetten. Erger kan je Cobus namelijk niet treffen, zonder bus kan ik geen kant meer op en dat is extra zuur, aangezien ik net weer een beetje mobiel ben en door deze aanslag zit ik dus nog steeds aan mijn Fokuswoning gekluisterd.

Al snel bleek dat al deze speculaties zo weer terug de bureaula in konden. Zowel de brandweer als de verzekering konden maar één conclusie trekken over de oorzaak van deze autobrand, namelijk: kortsluiting! Onbegrijpelijk en vooral heel eng dat kortsluiting zomaar kan ontstaan in een goed onderhouden zes jaar oude bus. Gelukkig zat er niemand in tijdens de brand en waren er geen gewonden gevallen, anders was het leed nog veel groter geweest. Het enige slachtoffer was, de overbuurvrouw van mijn ouders, die haar, voor mij geparkeerde, Volkswagen Polo samen met mijn Jumper in vlammen zag op gaan en haar auto met die van mij afgevoerd zag worden door de sleepdienst, die beide auto’s naar het autokerkhof heeft gebracht.

Nadat iedereen van de schrik was bekomen besefte ik pas hoe erg deze brand was voor het sociale leven van Cobus. Eindelijk, na een jaar tobben met mijn decubiteswond, zit er vooruitgang in de genezing. Langzaam maar zeker mag ik mijn zituren uitbouwen en inmiddels zit ik op drie uur. Drie uur zitten in de rolstoel is precies een mooie tijd om even met mijn bus weg te gaan om de plaatselijke winkels en horeca te bezoeken. Ik had met mijn ouders net plannen gemaakt om eindelijk het weekend voorzichtig weer op pad te gaan en dan gebeurt dit.  Ja, met Cobus is het nooit saai, maar het is natuurlijk ook wel een keer genoeg, eigenlijk kon ik dit,  na meer dan een jaar decubitesleed, er niet meer bij hebben.

Gelukkig begrepen de gemeente Amstelveen en de Welzorg/ Zorglease dit ook. Ik heb mijn bus verstrekt gekregen door de gemeente Amstelveen. Deze is door hen helemaal aangepast  en geleased bij Zorglease. Zowel de afdeling WMO (zij gaan over deze vervoersvoorziening) van de gemeente Amstelveen als Zorglease hadden dit ook nog nooit meegemaakt en beloofden snel met een adequate oplossing te komen. Ook zij vonden dat Cobus niet zonder Co-Bus kon.

Tot mijn grote verrassing hielden zij woord. Precies een week na de brand kreeg ik een telefoontje van mijn contactpersoon bij Zorglease. Er stond een Citroën Jumper bij hun in depot en de gemeente had toestemming gegeven om deze voorlopig aan mij in bruikleen te geven. De bus, die drie jaar oud is, kon ik gelijk ophalen en dus ben ik voorlopig gered. De volgende dag hebben mijn ouders de bus opgehaald en hij is inderdaad in uitstekende staat. Het enige wat ontbreekt is eigenlijk airco, maar dat kan, als ik deze bus mag houden, altijd nog ingebouwd worden. Grote complimenten dus voor de afdeling WMO van de gemeente Amstelveen en  Zorglease, dat mag ook wel eens gezegd worden.

In de week dat ik geen bus had, kreeg ik veel steun en medeleven, die mij erg goed hebben gedaan. Zo had de Drukker meteen het programma “Hart van Nederland”gebeld, die het item, nadat het geen brandstichting of een aanslag op mijn leven bleek te zijn, maar doodgewoon kortsluiting,  niet meer interessant genoeg vonden voor uitzending.
Ook Tante Cava en Oom 010 (zwarte schaap van de familie als Feyenoord fan) verrasten Cobus. Zij lokten mij zondagmiddag naar buiten en daar stond een door hen gehuurde, geheel aangepaste megabus, waarmee wij naar Loetje a/d Amstel zijn gereden en daar heerlijk in het zonnetje hebben geluncht.
Verder zorgde mijn Vriend Met De Scheve Bek, die al jaren als topjournalist werkt bij het Amstelveens Nieuwsblad, voor een stukje, inclusief een foto, in die krant.

Cobus is dus weer op weg en dat bevalt prima. Dit weekend zelfs twee dagen met mijn ‘eigen’ bus op pad geweest. Zaterdag met Pa- en Ma-Cobus, zondag met Pluisje en De Vriend Met De Voetbaltas. Het enige waar ik voor moet uitkijken is dat ik niet te lang zit, maar daar zorgt Ma-Cobus (de Zit-Gestapo voor), zij loopt de hele dag met een kookwekker achter mij aan om mijn zittijden in de gaten te houden,wel voor.

Hopelijk gaat Cobus met zijn Co-Bus nog vele mooie Cobusavonturen tegemoet.

Wordt vervolgd…